10 - Robbie

Otwieram oczy i uśmiecham się na widok Reny. Dziewczyna śpi wtulona we mnie, a pasemko włosów opada jej na twarz. Odgarniam jej włosy za ucho i czule całuję w czoło. Jest taka delikatna.

- Oh, Robbie. Dzień dobry. - otwiera oczy, przeciera je brzegiem dłoni i siada, okrywając się kołdrą.

- Dzień dobry, księżniczko. Wegańskie śniadanko do łóżka? - pytam, przytulając się do jej pleców.

- Z wielką przyjemnością. - odpiera, spoglądając na mnie z uśmiechem.

- To zaczekaj tu chwilkę. - cmokam ją w usta i wstaję.

Ubieram tylko bieliznę i schodzę do kuchni. Wyciągam z lodówki warzywa i wegański chlebek, za którym jeździłem po całym LA, aż w końcu go znalazłem. Dla Reny zrobię wszystko. Przygotowuję sałatkę z pomidorem, świeżym ogórkiem, sałatą i wegańskim sosem. Miseczki z daniem stawiam na tacy wraz z talerzem, gdzie leży pieczywo. Znajduję także pomarańcze i szybko robię z nich sok. Moja matka jest wielką fanką zdrowego odżywiania, więc sokowirówka to podstawa. Podobno te sklepowe są sztuczne i nieekologiczne. Zabieram sprzed drzwi najnowsze wydanie pracy i idę do sypialni z nim i gotowym posiłkiem dla naszej dwójki.

- Pożyczyłam sobie jedną z twoich koszulek. Chyba nie masz mi tego za złe. - rzuca z uśmiechem, odwracając się od okna i siada obok mnie na brzegu łóżka.

- Pewnie, że nie. Mogłabyś zabrać mi całą szafę, a ja i tak nie byłbym zły. Wręcz przeciwnie. Jestem szczęśliwy, bo przynajmniej każdy wie, że jesteś moja. - muskam wargami jej policzek.

- To słodkie, wiesz. - oznajmia, biorąc sałatkę. - Ty jesteś słodki. - dodaje i zaczyna jeść.

Zjadamy wszystko w ciszy, wymieniając tylko spojrzenia pełne miłości. Gdy kończymy, szybko zmywam naczynia i wracam do Reny. Przytulam ją mocno do siebie i nie wypuszczam z łóżka aż do południa. Rozmawiamy o artykule, który się ukazał w dzisiejszej gazecie. Już na okładce jest nasze zdjęcie, gdy całowaliśmy się w Providence, a potem długi opis jak to bardzo jesteśmy w sobie zakochani i jeszcze kilka innych ujęć. Przyznam szczerze, że nie myślałem, iż wzbudzimy aż takie zainteresowanie mediów.

- To były najlepsze dwa dni w moim życiu. Dziękuję. - Rena uwiesza mi się na szyi i czule całuje.

- W moim też. W życiu nie pomyślałbym, że ten eksperyment będzie aż tak wspaniały. - przyciskam ją do siebie, patrząc prosto w oczy. - Last night you were in my room… Now my bedsheets smell like you... Every day discovering somethin' brand new… I'm in love with your body… - nucę jej do ucha, a ona cicho chichocze. - Nie chcę by to się skończyło, bo nie chcę Cię stracić. - poważnieję od razu. - Boję się tego dnia, gdy znów staniemy przed menagerem. Boję się, że nasze drogi się rozejdą i już Cię nie spotkam… - milknę na chwilę. - To byłoby okropne, bo Cię kocham, Pyreno Lucrezio. - złączam nasze usta w długim, ale delikatnym pocałunku.

W tym momencie na podjazd przed jej domem, wjeżdża auto Nate’a. Chyba wziął sobie do serca moją radę.

- Cześć! - wita się i znika za drzwiami.

- Chodź jeszcze na chwilę. - Rena ciągnie mnie do środka. Jej nie można odmówić.

Przekraczamy próg domu Lovelis i zatrzymujemy się w korytarzu, obserwując sytuację. Gdy Sais wita się z jej matką, Nia zbiega po schodach i wskakuje mu na plecy.

- Ni! - chłopak łapie ją i stawia na ziemi. Odwraca się do niej twarzą i całuje.

Stoję zamurowany. Nigdy bym nie pomyślał, że zobaczę ich kiedyś razem. Owszem, wiedziałem o uczuciach Nate do niej, ale nie sądziłem, że ona to odwzajemnia. Szturam lekko Renę w bok i szepczę jej na ucho. Dziewczyna tylko podśmiechuje się pod nosem i trzymając cały czas za rękę, niezauważona, zabiera mnie do swojego pokoju.