4 - Robbie

Rena parkuje samochód pod galerią handlową The Grove i wysiada.

- Chcę kupić jakąś ładną sukienkę. Manager załatwił nam kolację w Providence. - oznajmia, a ja spoglądam na nią zaskoczony.

- To ta wykwintna restauracja? - pytam, a dziewczyna przytakuje. - To chyba żart. Nie lepiej zrobić piknik na plaży? Dla mnie bardziej romantyczna opcja. - dodaję, idąc tuż przy niej.

- Też tak myślę, ale chcą pokazać nas dziennikarzom. Wszystkie media będą o tym pisać. Taki jest ich cel. - tłumaczy i wchodzi do pierwszego ze sklepów.

- Rozumiem, ale skoro to my mamy udawać parę to sami powinniśmy decydować, gdzie i kiedy pójdziemy. - kontynuuję temat, oglądając z nią ubrania, choć wcale mnie nie obchodzą.

- Może i tak... Ale teraz skupmy się na wyborze sukienki. Ta? - pokazuje mi długą do ziemi, czerwoną, na jedno ramię.

- Nie. Może czarna? - wskazuję na ten sam krój, ale inny kolor.

- Okay. Zobaczę. - bierze ode mnie wieszak i rusza dalej.

- Osobiście twierdzę, że lepiej Ci w takich do kolan, ale jeśli chcesz... W sumie, to Providence. Wykwintne miejsce to i sukienka elegancka... - mówię co myślę, krocząc za nią.

- Robbie, dzięki za radę. - przerywa mi i bierze kolejną sukienkę do ręki.

Ostatecznie po ponad półgodzinnym "spacerze" między kolejnymi stojakami, dziewczyna kieruje się do przymierzalni. Siadam w fotelu na przeciwko i oglądam ją w następnych kreacjach, pokazując jej miną lub gestem ręki, jak wygląda. Po ponad stu przymierzonych kieckach, Rena decyduje się na krótką, srebrną, z tysiącami tiuli. Wygląda w niej jak księżniczka, którą tak właściwie dla mnie jest.

- Zupełnie nie rozumiem czemu się na to zgodziłeś? Nie mogłeś inaczej załatwić kontraktu? - pyta się, gdy siadamy przy fontannie, popijając sok ananasowy.

- Serio chcesz wiedzieć? Lista powodów jest długa. - rzucam nieco żartobliwie.

- Pewnie. Mamy czas. - patrzy prosto na mnie, uśmiechając się szczerze.

- Więc zaczniemy od tego, że jesteś naprawdę śliczna, niesamowicie utalentowana i cudowna pod każdym względem. Te dwa dni pozwoliły mi to tylko potwierdzić. Owszem, mogłem inaczej, ale nie chciałem. - milknę na chwilę i biorę łyk napoju. - Okay, Justin i Nate mi odradzali, ale ja sam decyduję o sobie, a Ty jesteś wspaniałą osobą, więc to tylko przyjemność. Uwierz mi Rena, jeśli można się zakochać od pierwszego wejrzenia to jestem niezłym przykładem. - wypalam bezmyślnie. Dociera to do mnie dopiero, gdy zapada między nami niezręczna cisza. - Przepraszam. - szeptam i wstaję.

- Robbie, nie przepraszaj. Dobrze, że nie wstydzisz się tego co czujesz. - chwyta moją dłoń. - Ale dajmy sobie czas, dobrze? - również się podnosi i spogląda mi prosto w oczy.

- Dobrze. - zgadzam się, mocno obejmując.

Odprowadzam dziewczynę do domu. Cmokam Renę na pożegnanie w policzek i, gdy znika za drzwiami, ruszam do siebie. Dziś wieczorem chłopaki mają wpaść do mnie, aby pogadać o nowej muzyce, więc muszę jeszcze posprzątać.